Cartoon

 

Lieve Jos,

 

Dat was een interessante gedachtewisseling over het wezen van de blog die in de reacties op jouw post zijn beslag heeft gekregen.    

 In mijn woorden:

 Moeten we  ons als volwassene opstellen en niet  wegzinken in de scheldmodder? Met andere woorden, moeten onze betogen van “wijsheid” getuigen?  Of mogen we onze verontwaardiging  over de verloedering van de maatschappij in scherpe bewoordingen ventileren. Moeten onze beweringen altijd op feiten gebaseeerd zijn of mogen we onze emoties ongehinderd over de lezer uitstorten ?

 En voor wie schrijven we eigenlijk. In het dagelijks leven zullen we afhankelijk van de context en de gesprekspartner onze mening over heikele onderwerpen anders formuleren. Moeten we er rekening mee houden dat een ironische benadering aan sommige lezers niet besteed is.

Posts in een Blog zijn in zekere zin te vergelijken met de columns in de krant. Onder columnisten bestaat ook verschil van mening over bovenstaande vragen.

Sander Schimmelpenninck voert in de Volkskrant al maanden een kruistocht tegen “domrechts”. Hij steekt zijn minachting voor FvD- en PVV-kiezers en politici niet onder stoelen of banken. Hij stelt zich bepaald niet “wijs” op, sterker nog hij schuwt polarisatie op geen enkele manier.

Kritiek hierop is natuurlijk niet van de lucht, natuurlijk vanuit “domrechts” zelf, maar ook uit onverwachte hoek. De integere, intelligente linkse Renske Leijten, een politicus met een gedreven inzet voor de goede zaak, verzet zich ook in de Volkskrant fel tegen de wijze waarop Schimmelpenninck zijn mening ventileert. 

Hij knoopt alles waar hij het niet mee eens is aan elkaar en gooit er voldoende krachttermen door als “lui”, ”onverantwoordelijk”, “ fascistisch”, ”wappies”, ”zogenaamd” en “dom” en rond af door dit te verwerpen.

Thomas von Dunk vertegenwoordigt in een column in diezelfde Volkskrant, een totaal andere opinie. De column draagt de titel

Mag men mensen -kiezers, politici- dom noemen of is dat politiek incorrect.

 Hij verdedigt met hand en tand Schimmelpennincks introductie van het begrip “domrechts” en ergert zich in zijn schrijven vooral aan het “domrechtse” karakter van de Yesilgöz -VVD. Ook de BBB krijgt er van langs: 

Als een politieke partij dit proces (… FK: ontlezing, verdomming, verrechtsing…) belichaamt is het de VVD. Wie nu tegenwerpt  “ ja maar bij de BBB zijn ze nog dommer” heeft natuurlijk gelijk. Alleen daar verwacht je niets anders.

 Welke positie neem ik nu in in dit debat?

 Een zeer gewaardeerde ex-collega vind dit soort vuilbekkende columnisten laf. Ze zijn te lui om gedegen onderzoek te doen en ook maar enige empathie voor “mensen waar je het niet mee eens bent” op te brengen. Ze weigeren naar “wijsheid” te streven.

 Hij heeft natuurlijk gelijk.

 Maar ik moet eerlijk bekennen dat  columns als die van Schimmelpenninck en Von Dunk  mij een heerlijk gevoel bezorgen.  

 Leidt dit tot een ongemakkelijke controverse in mijn prille blogger bestaan? Niet direct, de pennenvruchten van volwassen schrijfactiviteiten die mijn ex-collega voorstaat hoeven niet dwingend columns of posts te vullen.

Ik herinnerde  mij een observatie van jaren geleden van Birgit Donker, destijds hoofdredacteur van de NRC. Zij stelde dat sommige columns met cartoons te vergelijken zijn. Cartoons richten de aandacht van de kijker op één issue uit  het ingewikkeld labyrint van een maatschappelijke verschijnsel, omdat je in één plaatje nu eenmaal die complexiteit niet kan weergeven. De noodzakelijke eenzijdigheid van een tekening, staat eigenlijk niet ter discussie. Wel de inhoud.  Bijvoorbeeld, ik interpreteer bovenstaande cartoon als een waarschuwing dat Omtzigt toch nog zwicht voor rechtse druk, verbeeld door een  spreekwoordelijk weerzinwekkend mannetje als Johan Derksen. Die interpretatie zal “domrechtse” lieden tegen de borst stuiten.

 Ik rechtvaardig de kleur van mijn posts vanuit het idee dat ze cartoons zijn. Ik richt me in eerste instantie op vrienden en kennissen, omdat ik denk dat noch cartoons noch feitenrijke, wijze geschriften het gedrag van “domrechtse”  landgenoten wezenlijk zal beïnvloeden.

 Jos, dit schrijfsel is deels geïnspireerd door jouw gedachten. Hiervoor dank. Margot heeft de discussie over het karakter van de blog post aangezwengeld. Ook hier voor dank.

Liefs,

 

Frank

Over samenhang gesproken 

 

In de trein naar Dordrecht lees ik Lessons van Ian McEwan. Hij werd geboren in hetzelfde jaar als ik, maar anders dan ik heeft hij van schrijven zijn levenswerk gemaakt - een besef dat me vervult met zowel afgunst als bewondering. In een fragment gewijd aan de terechtstelling van een kleine groep Duitse dissidenten onder het bewind van Hitler en zijn schoftenbende,  bereik ik de volgende zinsnede: '..while the country was in ruins and half the population was starving, and every German was still just waking from the nightmare to which they had all, or almost all, contributed..' Mijn aandacht wordt juist op dat moment getrokken door het gesprek tussen twee vrouwen naast en tegenover mij. Ze hebben het over Aleksej Navalny, die naar zojuist bekend werd, gisteren is 'overleden'. De oudere van de twee uit haar afschuw hierover - de jongere luistert belangstellend maar weet kennelijk niet goed wie Navalny is, of liever was. Vervolgens gaat het over Gaza en de massale slachting onder de Palestijnen. Een terloops opgevangen uitspraak blijft hinderlijk resoneren in mijn brein dat vergeefse pogingen doet om terug te keren naar mijn boek. 'Misschien is het maar goed dat je niet alles weet, want dan word je helemaal somber'.  In stilte beaam ik dit. Kennis is macht, maar wanneer je je totaal machteloos voelt tegenover wereldwijde verderfelijke ontwikkelingen, dan wordt kennis een macht die neerdukt. 'Alles hangt met alles samen' hoor ik de jongere vrouw nog zeggen. 'Inderdaad', wil ik uitroepen, 'hoor maar eens wat McEwan hier schrijft over nazi-Duitsland!'. Maar we naderen station Dordrecht en ik vermoed dat ik hun volgende gespreksonderwerp zou worden. Je komt tenslotte zelfs in de trein niet iedere dag een zonderlinge grijsaard tegen die vanuit het niets tegen je begint te oreren.

Te voet vervolg ik mijn weg naar het Dordrechts museum, mijmerend over hoe alles met alles samenhangt. Hoe de 'Endlösung' van het Derde Rijk weerspiegeld wordt in de genocide waaraan de regering Netanyahu zich dagelijks schuldig maakt. Hoe Poetin's stelselmatige liquidatie van politieke tegenstanders voor Donald Trump een lustdroom is. Hoe gemakkelijk een volk, ook het onze, in de ban kan raken van een haatpredikende, gewetenloze schurk.

En dat, oude vriend, brengt me op jouw pleidooi voor PVV-vrije zones. Want, hoe geestig en speels die gedachte ook is, ze onderstreept de diepe verontrusting die in jou en mij heerst nu we de verdere opkomst van Geert Wilders en zijn onfrisse clubje meemaken. Het politieke wonder Omtzigt viel smadelijk door de mand toen hij aankondigde eerst nog wat grondwettelijke kwesties te willen bespreken vooraleer hij overwoog in zee te gaan met de man die het woord 'kopvodden' introduceerde en een menigte ophitste met de vraag of wij meer of minder Marokkanen willen. 

We kunnen niet meer wegkijken, het fenomeen Wilders niet langer negeren. Hier is sprake van een beweging die groter en krachtiger wordt terwijl wij ons blijven afvragen welk weldenkend mens ooit op zo'n charlatan zou stemmen. Dat doen mijn Amerikaanse vrienden ook als ze kijken naar het monsterlijke gedrocht dat de Republikeinse partij geworden is. Bij de vraag hoe we het tij kunnen keren past niet zomaar een eenvoudig en praktisch uitvoerbaar antwoord. Ik kom niet verder dan: praat met je medemensen, probeer hen te overtuigen, schrijf over wat je verontrust. Echter, jij en ik beseffen dat we preken voor onze eigen piepkleine parochie terwijl de vos Wilders de passie preekt voor massa’s.

Waaruit halen we nog optimisme? Oorlogen, milieurampen, steeds ongelijker verdeling van welvaart, voedsel en kansen bepalen ons tijdsbeeld. Daarmee geconfronteerd kunnen we niet anders dan een weinig dappere uitweg kiezen: onze hoop vestigen op de volgende generaties.  Greta Thunberg spreekt ons aan omdat ze zo jong is. Als ik mijn zoon in zijn theatervoorstelling  ‘Kamikaze Copiloot’ hoor spreken over angst, over de prijs die anderen betalen voor onze vermeende vrijheid, denk ik: gelukkig, hij bereikt meer mensen dan ik. En ter afsluiting wil ik je aandacht vestigen op de maiden speech van Esmah Lalah in de Tweede Kamer. Zo jong is ze, zo welbespraakt, gepassioneerd en onbevreesd, trots haar hoofddoek dragend. En met haar Brabantse tongval onderstreept zij dat wij allen Nederlanders zijn, niet alleen die verkrampte, bleke bangbroeken die door Geert op 1 worden gezet.

Overigens ondersteun ik van harte dat idee van PVV-vrije zones, zolang weldenkende Hagenaars maar overal in de stad mogen parkeren. Anders wordt het onuitvoerbaar.

PVV-vrije zones

 

Lieve Jos,

Wat vind je van het volgende: ik wil er bij de dames en heren die een kabinet in elkaar aan het prutsen zijn met klem op aandringen in Nederland PVV-vrije zones in te stellen. Natuurlijk zijn PVV-stemmers beste, brave burgers, maar ze hebben aangetoond in het stemhokje in staat te zijn tot onverantwoordelijk gedrag. Is het niet onze plicht te voorkomen dat onze opgroeiende kinderen en beginnend-dementerende ouders te veel door deze handelswijze worden gecorrumpeerd? Tenslotte zijn dit burgers die  vaak nog niet of niet meer de negatieve gevolgen van hun doen en laten kunnen overzien. Nederland zou er een stuk op vooruit gaan als deze mensen in bepaalde gebieden besmettingsvrij kunnen rondlopen. 

Omdat PVV-stemmers vaak een schadelijk soort bekrompen nationalisme aanhangen moeten op de eerste plaats de streken aan de rand van ons eens zo lieflijke natie gevrijwaard worden van bedoeld volk. Mensen met een open blik die wel beseffen dat de wereld groter is dan de achterbuurten van Venlo  moeten ongestoord over de Noordzee kunnen staren. Voor hen moet een bezoek aan het buitenland, Duitsland en België, een fluitje van een cent zijn. 

Het vereist nog hoofdbrekens hoe we voorkomen dat het populistisch plebs toch de aangewezen gebieden binnendringen. Prikkeldraad is geen optie. Onderzocht moet worden of gezichtsherkenningssoftware de typerende PVV-ik-wantrouw-de-overheidsgrijns betrouwbaar kan ontdekken.

In de PVV-vrije cultuurtempels van de randstad zal weer prachtige poëzie weerklinken, zoals een variatie op het beroemde gedicht van Jan Campert:

Een volk dat voor Geert Wilders zwicht

zal meer dan lijf en goed verliezen 

dan dooft het licht.

Jos, ik hoop dat je meedenkt

Frank