Cartoon

 

Lieve Jos,

 

Dat was een interessante gedachtewisseling over het wezen van de blog die in de reacties op jouw post zijn beslag heeft gekregen.    

 In mijn woorden:

 Moeten we  ons als volwassene opstellen en niet  wegzinken in de scheldmodder? Met andere woorden, moeten onze betogen van “wijsheid” getuigen?  Of mogen we onze verontwaardiging  over de verloedering van de maatschappij in scherpe bewoordingen ventileren. Moeten onze beweringen altijd op feiten gebaseeerd zijn of mogen we onze emoties ongehinderd over de lezer uitstorten ?

 En voor wie schrijven we eigenlijk. In het dagelijks leven zullen we afhankelijk van de context en de gesprekspartner onze mening over heikele onderwerpen anders formuleren. Moeten we er rekening mee houden dat een ironische benadering aan sommige lezers niet besteed is.

Posts in een Blog zijn in zekere zin te vergelijken met de columns in de krant. Onder columnisten bestaat ook verschil van mening over bovenstaande vragen.

Sander Schimmelpenninck voert in de Volkskrant al maanden een kruistocht tegen “domrechts”. Hij steekt zijn minachting voor FvD- en PVV-kiezers en politici niet onder stoelen of banken. Hij stelt zich bepaald niet “wijs” op, sterker nog hij schuwt polarisatie op geen enkele manier.

Kritiek hierop is natuurlijk niet van de lucht, natuurlijk vanuit “domrechts” zelf, maar ook uit onverwachte hoek. De integere, intelligente linkse Renske Leijten, een politicus met een gedreven inzet voor de goede zaak, verzet zich ook in de Volkskrant fel tegen de wijze waarop Schimmelpenninck zijn mening ventileert. 

Hij knoopt alles waar hij het niet mee eens is aan elkaar en gooit er voldoende krachttermen door als “lui”, ”onverantwoordelijk”, “ fascistisch”, ”wappies”, ”zogenaamd” en “dom” en rond af door dit te verwerpen.

Thomas von Dunk vertegenwoordigt in een column in diezelfde Volkskrant, een totaal andere opinie. De column draagt de titel

Mag men mensen -kiezers, politici- dom noemen of is dat politiek incorrect.

 Hij verdedigt met hand en tand Schimmelpennincks introductie van het begrip “domrechts” en ergert zich in zijn schrijven vooral aan het “domrechtse” karakter van de Yesilgöz -VVD. Ook de BBB krijgt er van langs: 

Als een politieke partij dit proces (… FK: ontlezing, verdomming, verrechtsing…) belichaamt is het de VVD. Wie nu tegenwerpt  “ ja maar bij de BBB zijn ze nog dommer” heeft natuurlijk gelijk. Alleen daar verwacht je niets anders.

 Welke positie neem ik nu in in dit debat?

 Een zeer gewaardeerde ex-collega vind dit soort vuilbekkende columnisten laf. Ze zijn te lui om gedegen onderzoek te doen en ook maar enige empathie voor “mensen waar je het niet mee eens bent” op te brengen. Ze weigeren naar “wijsheid” te streven.

 Hij heeft natuurlijk gelijk.

 Maar ik moet eerlijk bekennen dat  columns als die van Schimmelpenninck en Von Dunk  mij een heerlijk gevoel bezorgen.  

 Leidt dit tot een ongemakkelijke controverse in mijn prille blogger bestaan? Niet direct, de pennenvruchten van volwassen schrijfactiviteiten die mijn ex-collega voorstaat hoeven niet dwingend columns of posts te vullen.

Ik herinnerde  mij een observatie van jaren geleden van Birgit Donker, destijds hoofdredacteur van de NRC. Zij stelde dat sommige columns met cartoons te vergelijken zijn. Cartoons richten de aandacht van de kijker op één issue uit  het ingewikkeld labyrint van een maatschappelijke verschijnsel, omdat je in één plaatje nu eenmaal die complexiteit niet kan weergeven. De noodzakelijke eenzijdigheid van een tekening, staat eigenlijk niet ter discussie. Wel de inhoud.  Bijvoorbeeld, ik interpreteer bovenstaande cartoon als een waarschuwing dat Omtzigt toch nog zwicht voor rechtse druk, verbeeld door een  spreekwoordelijk weerzinwekkend mannetje als Johan Derksen. Die interpretatie zal “domrechtse” lieden tegen de borst stuiten.

 Ik rechtvaardig de kleur van mijn posts vanuit het idee dat ze cartoons zijn. Ik richt me in eerste instantie op vrienden en kennissen, omdat ik denk dat noch cartoons noch feitenrijke, wijze geschriften het gedrag van “domrechtse”  landgenoten wezenlijk zal beïnvloeden.

 Jos, dit schrijfsel is deels geïnspireerd door jouw gedachten. Hiervoor dank. Margot heeft de discussie over het karakter van de blog post aangezwengeld. Ook hier voor dank.

Liefs,

 

Frank